FANDOM


Rozdział ten jest przeznaczony dla początkujących pilotów. Opisuje podstawowe elementy procedury przygotowania do startu i typowe strategie eksploracji.

Niezależnie od tego co chcemy robić podczas wyprawy, na początku będziemy musieli wybrać cel podróży. Pomocą służy nam sekcja ”wybór celu” i „encyklopedia”.

Najpierw jednak powinniśmy określić, ile czasu możemy poświęcić na wyprawę i czy podczas jej trwania będziemy się zajmować czymś jeszcze. Pomoże to przede wszystkim uniknąć zniszczenia statku albo utknięcia gdzieś w przestrzeni lub na planecie w sytuacji gdybyśmy musieli nieoczekiwanie opuścić grę.

Jeśli mamy do dyspozycji niewiele czasu, lepiej odłożyć ekspedycję na później lub ewentualnie wybrać prostą misję typu rekonesans albo pomiary w niedużej odległości od systemu macierzystego.

Jeśli pozostajemy przy komputerze na dłużej, ale poza graniem będziemy robić coś jeszcze – lepiej nie decydować się na eksplorację powierzchni planety. Wymaga to dużego zaangażowania – kierowanie wędrówką lądownika, przeszukiwanie otoczenia georadarem, zrywanie roślin, łapanie zwierząt, sprawdzanie stanu urządzeń pokładowych – jest co robić praktycznie bez przerwy. Możemy za to zająć się pomiarami, ratowaniem rozbitków, odkrywaniem nowych systemów i planet (nawet w dużej odległości). (W tych przypadkach na ogół wystarczy, jeśli co kilkanaście albo nawet kilkadziesiąt minut sprawdzimy, co się dzieje ze statkiem. W międzyczasie można zajmować się czymś innym.)

Gdy dysponujemy czasem i będziemy zajmować się tylko grą, możemy robić cokolwiek (w tym również eksplorować powierzchnię planet).

Mając powyższe na uwadze możemy zacząć szukać systemu docelowego.

Jeśli chcemy wykonać zlecenie typu „rekonesans systemu”, to układ, do którego należy się udać aby je wykonać, znajdziemy w zakładce „zlecenia”. W pozostałych przypadkach (kiedy wykonujemy inne zlecenia, chcemy odkryć nowy system albo po prostu swobodnie eksplorować powierzchnię planety) dobrze jest zacząć poszukiwania w zakładce „dowolne”.

Przy wyborze celu warto zwrócić uwagę na odległość i stopień zbadania.

Im bliższy cel wybierzemy, tym krócej potrwa lot i mniej spalimy paliwa. Jest też większa szansa, że w razie kłopotów, gdy wyślemy komunikat, ktoś przyleci nam z pomocą. Niestety z reguły najbliższe systemy są już dobrze zbadane więc szansa, że odkryjemy nieznany gatunek, cywilizację albo nieoznaczone złoże jest niewielka. Prawdopodobieństwo trafienia na coś czego nikt jeszcze przed nami nie znalazł, rośnie wraz z odległością od systemu macierzystego. Nie zawsze jednak trzeba lecieć aż do najdalszego układu w zasięgu napędu MT, by odkryć dziewiczą planetę. Informacja o stopniu zbadania systemu odzwierciedla głównie pomiary wykonane skanerem i ma raczej charakter orientacyjny. Często już w średniej odległości można trafić na planety prawie lub zupełnie niezbadane. Dlatego poszukiwania celu wyprawy warto zacząć od układów położonych w pobliżu systemu macierzystego a potem stopniowo przechodzić do coraz bardziej oddalonych. W ten sposób znajdziemy system leżący jeszcze w miarę blisko i stosunkowo mało zbadany. (Na pierwszą „treningową” wyprawę mającą zaznajomić początkujących pilotów ze sprzętem i specyfiką pracy warto wybrać układ położony w niedużej odległości.)

Zanim jednak zaprogramujemy cel lotu, dobrze jest sprawdzić w encyklopedii (wystarczy kliknąć na ikonę [i]) co już wiadomo o danym systemie i występujących tam planetach. Być może jest on znany jako szczególnie niebezpieczny i właśnie dlatego pozostaje słabo zbadany. (Jeśli w encyklopedii brak jest informacji, to mamy pewność, że nikt tam jeszcze nie dotarł – możemy odkryć nowy układ.)

Jeśli chodzi o system, to powinniśmy przede wszystkim zwrócić uwagę na informacje o czynnikach uszkadzających i wywoływanych przez nie zagrożeniach (zobacz też rozdział: 3.1 W przestrzeni międzyplanetarnej). Ma to zasadnicze znaczenie dla pilotów planujących pozostać jakiś czas w przestrzeni międzyplanetarnej, żeby np. wykonać pomiary skanerem.

Jeśli planujemy eksplorację powierzchni, większe znaczenie będą miały informacje o planetach. Poza doniesieniami o znanych czynnikach niszczących i wiążących się z nimi zagrożeniach powinniśmy uważnie przyjrzeć się cechom charakteryzującym planetę. Duża siła ciążenia spowoduje, że każdy obiekt będzie ważył kilka razy więcej niż normalnie, a w skrajnych przypadkach lądownik nie będzie nawet w stanie wystartować z powierzchni. Wysokie temperatury na planecie spowodują, że rozgrzana powierzchnia będzie uszkadzać lądownik. Na podstawie siły i prędkości wiatru, a także gęstości atmosfery możemy wnioskować o zagrożeniu zgnieceniem. Aktywność wulkaniczna pozwala oszacować zagrożenie ze strony wulkanów (i zarazem szansę dla kosmicznych alpinistów). (Zobacz też rozdział: 3.2 Na powierzchni planety.)

Przeanalizowanie powyższych informacji pozwoli zdecydować czy udać się do wybranego systemu (ewentualnie dokupując wcześniej sprzęt zapewniający nam dodatkowe bezpieczeństwo) czy poszukać innego celu podróży. Kiedy dokonamy wyboru klikamy ikonę „Zaprogramuj silnik MT” (w sekcji „wybór celu” lub w „encyklopedii”), co spowoduje wprowadzenie współrzędnych i innych parametrów lotu do pamięci komputera pokładowego.


Sprzęt jaki możemy zainstalować na pokładzie statku, dość dokładnie został przedstawiony w poprzednim rozdziale. Warto zapoznać się z opisem poszczególnych elementów i wybrać te, które uznamy za potrzebne. (Jeśli nie stać nas na zakup czegoś, na czym bardzo nam zależy, możemy zaciągnąć pożyczkę w biurze korporacji.)

Niewątpliwie powinniśmy zaopatrzyć się w sprzęt zaliczony do wyposażenia podstawowego. To niezbędne minimum, bez którego wyprawa albo w ogóle jest niemożliwa albo nie ma większego sensu.

Możemy też wykupić niektóre urządzenia z wyposażenia uzupełniającego. Skaner, maszyna górnicza i laser dadzą nam dostęp do dodatkowych źródeł zarobku, a Geo-skaner, zestaw naprawczy i pole siłowe też czasem mogą się przydać. Trzy pozostałe urządzenia, chociaż bardzo użyteczne, są już dużo droższe (i aby je kupić w sklepiku hangaru potrzeba odpowiedniego poziomu innych technologii) więc ich instalację trzeba będzie odłożyć na później (chyba, że trafimy na coś takiego w sklepiku i kupimy na kredyt).

To powinno na początku wystarczyć by bezpiecznie i w miarę efektywnie badać nowe obszary kosmosu. Wraz z nabywaniem doświadczenia i powiększaniem się naszego majątku możemy instalować na pokładzie nowy sprzęt i wymieniać wcześniej zakupione elementy na sprawniejsze i bardziej zaawansowane technologicznie.

Po odpowiednim wyposażeniu statku, przed każdą wyprawą należy zaopatrzyć się w dużą ilość paliwa i części zapasowych (najlepiej skorzystać z opcji „do pełna” podczas tankowania lub ładowania).

Warto również zadbać o to by na naszym koncie podczas wyprawy znajdowało się co najmniej 6 000 CM. Umożliwi to innym pilotom odholowanie nas do systemu macierzystego, w przypadku gdy znajdziemy się w tarapatach i wezwiemy S.O.S. (W razie potrzeby możemy zaciągnąć pożyczkę w kasie korporacji).

Kiedy wyżej opisane przygotowania do wyprawy mamy już za sobą, uruchamiamy napęd MT klikając odpowiedni przycisk na panelu kontrolnym w kokpicie statku, a następnie ustawiając prędkość na rozwiniętym pasku. Rozpoczyna się podróż w hiperprzestrzeni. W zależności od odległości do celu i maksymalnej prędkości silnika MT potrwa to od kilku minut do około godziny.

Po upływie określonego czasu statek zatrzyma się w przestrzeni międzyplanetarnej wybranego systemu docelowego. W kokpicie na ekranie głównym powinniśmy zobaczyć gwiazdę i (na ogół) krążące wokół niej planety (zdarzają się też gwiazdy bez własnego układu planetarnego). Przy użyciu niebieskiego sześcianu można zbliżać, oddalać i obracać elektronicznie przetworzony obraz z kamer zewnętrznych statku.

Jeśli udaliśmy się do nieodkrytego systemu, to od tej pory informacje o nim stają się dostępne w „encyklopedii”, a nasz nick pojawia się w polu „odkrywca”. Mamy też wtedy możliwość nazwania planet według własnego upodobania. Na ekranie głównym w kokpicie wystarczy kliknąć na wybraną planetę a poniżej pojawi się podpis „planeta bezimienna”. Po kliknięciu na nim pokaże się pole, w które należy wpisać wybraną nazwę i zatwierdzić. Od tej pory wpisana nazwa staje się oficjalną i powszechnie obowiązującą (chyba że aktualnie trwa konkurs na nazwę tej planety). Nadawanie nazw jest niezbywalnym przywilejem każdego odkrywcy, należy jednak pamiętać o zachowaniu wyczucia i podstawowych zasad przyzwoitości. W skrajnych przypadkach Galaktyczny Urząd ds. Nazewnictwa Obiektów Pozaziemskich może zmienić nazwę na bardziej stosowną lub ogłosić konkurs na nową. Gdy braknie nam pomysłów, możemy skorzystać z dostępnych w internecie generatorów nazw (http://www.wizards.com/starwars/planet_gen.asp# albo http://www.rancorpit.com/planetGenerator.shtml) lub pozostawić planetę do nazwania komuś innemu.

Jeśli nie zamierzamy eksplorować powierzchni żadnej z planet, możemy pozostać w przestrzeni międzyplanetarnej i wykonywać pomiary. Wystarczy włączyć skaner i co jakiś czas sprawdzać poziom paliwa oraz stan techniczny statku (w razie potrzeby dokonując napraw).

Jeśli jednak chcemy wylądować na powierzchni któregoś globu, warto najpierw zajrzeć do encyklopedii by dowiedzieć się o nim jak najwięcej. (Jeśli system był znany wcześniej, powinniśmy byli zrobić to jeszcze przed wyprawą). Kiedy wybierzemy odpowiednią planetę, zapamiętujemy jej nazwę i przechodzimy do kokpitu. Tutaj na ekranie głównym odnajdujemy ją i zaznaczamy kliknięciem (w niektórych przypadkach konieczne będzie manipulowanie niebieskim sześcianem). Wystarczy teraz wcisnąć odpowiedni przycisk na panelu kontrolnym by uruchomić napęd jonowy i rozpocząć podejście na orbitę planety. Przy standardowej prędkości potrwa to 100 sekund.

Kiedy statek znajdzie się na orbicie, ekran główny pokaże siatkę kartograficzną dzielącą powierzchnię na 120 sektorów. Na początku topografia planety jest nam nieznana i dlatego cały ekran jest ciemny. Jeśli posiadamy na pokładzie Geo-skaner, warto go w tym momencie użyć, aby poznać ukształtowanie powierzchni globu. Bardzo ułatwi to wybór miejsca lądowania. Kiedy po kilku minutach urządzenie zakończy pracę, ekran główny rozjaśni się i ukaże góry, doliny, wyspy, morza, jeziora itd. a także burze, jeśli te akurat występują na powierzchni. (Gdy inny pilot badał już daną planetę i wykonał geo-skan, od początku będziemy znali topografię planety).

Po zapoznaniu się z ukształtowaniem powierzchni zaznaczamy kliknięciem sektor, w którym chcemy lądować (jeśli nie wykupiliśmy amfibii, musi się on znajdować na lądzie), przesiadamy się do lądownika i uruchamiamy go wciskając przycisk na panelu kontrolnym. Pojazd odłączy się od statku i rozpocznie się schodzenie na powierzchnię planety. Po ok. 15 sekundach osiądzie na powierzchni globu.

Na planecie

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki